Jesienny splin

co raz częściej
ten deszcz
moczy szyby i ogród
rynną dokucza
skacze po dachach
wąskimi strugami wpada do stawu
zacierając ślady mijającego lata

nastał już czas
by do domu wnieść drwa
zapalić ogień
przycichnąć
w kąciku pokoju czekając na znak
melancholię
z duszy wycisnąć

pozbierać liście
bukiet w wazonie ułożyć
z kasztanami w tle
pachnącymi mokrymi dłońmi
i kilkoma żołędziami
w mchu przyniesionych
nadziać wśród grzybów ususzonych

wsłuchać się w wiatr
niosący smutne opowieści
otulić twarz kołdrą z tomikiem wierszy
by powitać jesienne wieczory
coraz bardziej skore
do chodzenia
po domu