Dziewczynka

Dziewczynka,
łąką margaretkową,
z nutami pod nosem

przemyka.

Koniki zlęknione,
wzbija mimochodem.

Modraszki aksamitne
w kadrze oka zamyka.

Źdźbła spuchnięte wiszą,
gibią się,
szturchają wesoło.

Słońce,
prawdziwie szczerozłote
gorącem całuje.

Wiatr ,
wpuszcza we włosy
elfy niewidzialne.

Naładowana magnetyzmem lata,
płynie...
ciszą ,nie ciszą...
szumem,nie szumem...

Nikogo nie potrzebuje,
to w okół...
wystarcza.