Przepraszam...

Kiedy serce me spragnione oddałam,

Razem z sercem mym spragnionym oddałam siebie.

Zło wydawało się piękniejsze, bo zło jest piękne, gdy źle się kocha,

Ja kochałam bezgranicznie,

Ja kochałam ślepo…



Kufry z duszą, sercem, uczuciem i tajemnicami mymi na dno posłałam!

W sercu moim posłałam je na dno!

W rzeczywistości tej normalnej,

Gdzie zło jest okrutne na dno posłałam SIEBIE!