Monolog wstawiony (proza)

... Bo od człowieka do człowieka.., od słowa do słowa... Zdarzy się, że na słowo wiara, że jednym słowem inaczej nie da rady. Czasami tylko w łyżce wody... by potokiem popłynęły...
Bo od człowieka do... po drodze też jakiś człowiek, więc trzeba być człowiekiem i to w dodatku najlepiej całkiem ludzkim...
I tak po ludzku powiem ci, że czasem te instynkty... To takie bardzo ludzkie w tym nieludzkim świecie.., gdy zwierzę z człowieka wyłazi...
A człowiekiem trzeba nawet w lesie...
Mówią, że i zwierzę też człowiek...!
Nie powiem: kobieta też, a jakże.., najlepszy przyjaciel.., ale przyjaciele do czasu, bo nieludzko swoją osobą zajęci i zacięci...

No wiesz, co tu gadać! Lepiej wypijmy po ludzku, jak chłop z chłopem i nie maż się, bo powiedzą, żeś chłop jak u ludzi baba!
Jak człowiek z człowiekiem, bo przecież nic, co ludzkie..! A reszta?! A zresztą! A pies ją drapał!