z Rimbauda

biegnę za wiatrem ma zapach deszczu
w drodze świadomy pomyłki
skręcam za róg obcego domu
u wejścia posępny dąb czyni honory

nieuświadomione do końca potrzeby
drżą pajęczyną w świetle gwiazd
księżyc migawką aparatu
robi zdjęcia niespełnionych snów

wklejam je do albumu z myśli
oglądam mam suche usta
to takie rzadkie kwiaty
rosną poza zasięgiem dotyku
chociaż dłońmi światłem latarek
gorączkowo przeszukuję noce