przed zmierzchem

słońce to dojrzała dynia
podpiera płot amarantową dłonią
tylko patrzeć znajomy wieczór przysiądzie
wypijemy nieśpiesznie mojito

pogadam jak z każdym
o wygasłych gwiazdach lub o sercu
na wysokim poziomie śpiewu

przez szyby patrzy deszcz
z chorobliwym uporem
ścieka nowo wybraną ścieżką

nikt tamtędy nie chodzi
czasami przystanie zamyślenie
pokiwa głową