uroboros

jakby wiatr czesał drzewa

hmmm... zadumać się każesz

tak to jest z nowym rokiem pani :)

cisza przegląda się we mnie
zamarzniętą rzeką

bardzo ciekawe

zielony grzebień przynosi nadzieję...uff

od rymarza do dekarza/
droga nie daleka/
skórę woli jeden/
wejść na szczyt drugi/lecz obaj mają zielony grzebyk na szczęście w:)

jak w tataraku drwal w:)

Tytuł, a właściwie jego gnostyczne znaczenie zaintrygowało mnie. Słynny wąż połykający samego siebie i jednocześnie odradzający się. W Twoim wierszu najważniejszym elementem przemiany alchemicznej jest akt chrześcijańskiego poświęcenia. Cóż, gnostyczny, czyli wiedzący Jezus – to mi się podoba. Prawdziwy wielbiciel Niewypowiedzianego połyka / traci własne ciało fizyczne, jak mityczny wąż i nawet tego nie zauważa – rodząc się na nowo. Pozdrawiam.

Nominuję!

super

od początku wiem że w komentach Smoku nikt Ci nie podskoczy
;)