obok

to już się nie zdarzy
stracony czas ma zimne palce
Proust wynosi z wyciszonej sypialni
wazon zwiędłych kwiatów

mam spierzchnięte usta i żal
jak pokuta co dzień żyje od nowa
nalega abym porzucił swój świat

w słońcu wygrzewają się aniołowie
te o ludzkich oczach tkają sny
z delikatnych liliowych nici