odbicie

czekam w lustrze nieogolony
z patyną czasu mi do twarzy

znieruchomiały jak słoneczniki Van Gogha
połykam wiatr zaplątany we włosach

widzę świat sprężony do skoku
zacina deszczem bije po twarzy

a ludzie dalej jak gwiazdy
mrugają do siebie
z daleka