bez odpowiedzi

pytam się chmur
które jak ołów nad głową
spychają resztkę dni w niepamięć

czy jest mi sądzony
kruchy czas
liczony przyśpieszonym pulsem
między ustami w wilgotnej słodyczy

cisza wypełnia oczy
jeziora pełne mgły
snów które śnią się zawsze rankiem
tak żeby zapamiętać

i nie przestać

rozpaczliwie marzyć