Zmęczone kwiaty

Idę po pustej przestrzeni
Dbając o senną strukturę
Dzieci myśli bezdomnych
Kolejną zdobyły górę

Trwałe - skruszone szczyty
Skrojone na miarę wiatry
Przedświt czekaniem przebity
Rozdaje zmęczone kwiaty

Wytarte zdziwione niebo
W tańcu słonecznych promieni
Przekornie blaskiem ucieka
Zachłannej tęsknocie źrenic

Wleczone powiewem piórko
Rozbija żale o skały
Nieczułe na zranienia
Stojące tak jak stały