W ciszy

przeczuwam że miłość
już nie wierzy w cuda
rokowania z ciałem
pobladłym po trudach

walki o zbyteczność
po omacku wznawiam
a walki konieczność
o czucie – zostawiam

tym co przyjdą po mnie
i także odejdą
gdy miłość odpowie
w ciszę się rozejdą

po licznych pokojach
ostojach pamięciach
mądrzejsi o chwilę
w kamiennych objęciach