tak mało wiemy o poezji

choć bywamy jej częścią

wpisujemy słowa w wersy
dodajemy szczyptę rymów
wprawiamy w wewnętrzny rytm
i mówimy dumnie: poezja!

a ona jest nieuchwytną melodią
tańcem liścia na drzewie
kiedy wiatr już ucichł

lśniącym pięknem kobiety
w miłosnej ekstazie

ufnością w oczach dziecka
skaczącego śmiało w ramiona ojca

poruszonym skrzydłami
przelatującego motyla powietrzem

między dwojgiem ludzi