Rozmowy z kamieniem ciąg dalszy

z drzewem też można rozmawiać--pozdro-karioka

wolę kamienną wersję Herberta. Kamyk jest stworzeniemdoskonałymrównym samemu sobiepilnujący swych granicwypełniony dokładniekamiennym sensem o zapachu który niczego nie przypominaniczego nie płoszy nie budzi pożądaniajego zapał i chłódsą słuszne i pełne godnościczuję ciężki wyrzutkiedy go trzymam w dłonii ciało jego szlachetneprzenika fałszywe ciepło- Kamyki nie dają się oswoićdo końca będą na nas patrzećokiem spokojnym bardzo jasnym

tak tak --kamień to jakiś fenomen formy --uwielbiam Herberta Szymborską mniej

Ten kamień od Szymborskiej wcale nie jest doskonały! Wręcz przeciwnie... Czytaliście poemat Szymborskiej? Ja go najpierw oglądałam na scenie w wykonaniu grupy terapeutycznej składającej się z osób z doświadczeniem choroby psychicznej... Ten kamień jest jak one... Wiersz miał kiedyś dedykację- dla przyjaciela też dotkniętego depresją... Formy takiej kreacji pozwalają otworzyć się ,, kamieniowi. Herbert mówi o zupełnie innym kamieniu... Pozdrawiam gizelo i copelza :)

Myślę że kamienie też można poruszyć - każdy ma swój słaby punkt.

Dziękuję, Elu! Pozdrawiam serdecznie :)

To prawda, Andrzeju... Kropla drąży kamień nie siłą, ale częstym padaniem... ;)) A ten słaby punkt jest- wbrew pozorom- siłą człowieka! Pozdrawiam :)

Gizelo, czasem łatwiej z drzewem, niż z człowiekiem... ;)) Pozdrawiam i życzę dobrej nocy... :)