jak Łazarz

umieramy codziennie
jak gasnące gwiazdy
z każdym zachodem słońca
zatopionym we mgle
z wycofaną dłonią
zabranym uśmiechem
niewypowiedzianym słowem
odebraną nadzieją

codziennie nas mniej
odchodzimy
cisi szarzy
niespełnieni

zapominamy o cudzie

jak Łazarz
boimy się wskrzeszenia
nie chcemy powracać