czas zatoczył koło

jestem tu po raz pierwszy
od czterdziestu lat
to miejsce pamięta dzień mojego chrztu
przywołuje niepokój małego dziecka
zagubionego
w chłodzie i wyniosłości zabytkowej świątyni*

czuję ten zapach
gdy przekraczam próg kościoła
przypominam rzeźbienia starych ławek
wstrzymuję oddech

bo przez moment
znowu jestem trzyletnią dziewczynką
którą w radosnym pędzie
powstrzymuje nagły respekt
w obliczu tajemnicy

ale już za chwilę
patrzę na kościół oczami dojrzałej kobiety

w stallach na ołtarzu siedzą wierni
nastrój wzniosłości lęku
ustępuje miejsca
radosnej słonecznej bieli

właśnie skończyła się pierwszokomunijna msza
ale atmosfera podniecenia
dziecięcej czystości nadziei
unosi się tu nadal

za chwilę usłyszę MESSE BASSE
Gabriela Faure
pożegnalny koncert
mojego dorastającego syna

kojące dziecięce głosy są niczym chóry anielskie
rozbrzmiewa BENEDICTUS

A ja widzę szczęście
w oczach mężczyzny stojącego obok mnie
nasze splecione dłonie
mówią o nadziei

duch miłości** zatoczył koło





*Kościół p.w. św. Antoniego, Wrocław- Karłowice
** z inspiracji wierszem kasztana ,, w- niebo- wstąpienie"