żona

czas ucieka biegnę z nim
na skroniach po drodze
szron się osadza

czeka wytrwała jak skała
w sercu dynamit rozsadzam uśmiechem
winorośl zaplata dłonie na ramionach
wydaje owoc obfity pełen życia

ona jest filarem diamentem fundamentem
wmurowanym kamieniem węgielnym

oddam jej wszystko całego siebie i więcej

wybacza gorsze dni które nie omijały

szaleństwem kochać się w niej
mieć małe niebo na Ziemi