zaciskam zęby

ściśnięty pas Oriona
którego nikt nie popuści

nieosiągalne zakamarki kosmosu

myśl najgłębsza nie ogarnie rozmiaru nieskończoności
mówią że ludzie są skończeni nie do końca to prawda
tu właśnie potrzeba zastanowienia się
wieczne czekanie na odpowiedź Boga

wyobraźnia zbyt płytka lecz odważna

mija się z celem
człowiek tonie w codzienności
zamykam oczy po to by wczesnym świtem
zająć się robotą

w mówili nam że
pracować
zarabiać
jeść
wydawać

patrzę dalej od małego bity w ciemię
spoglądam o krok dalej
wmówiono nam tyle innego złego

zaciskam zęby pośród kłamstw krzywej gęby