u schyłku dnia

już późno nastała jesień
skrada się na przedmieściach
w pobliskim stawie woda mętna

spojrzenia spod powiek w amoku
blisko sklepu
w dłoni jak kamień zielony
butelka prawie pusta
jak słowa w ich ustach

na drzewie liść drzemie
szary blask cienie
zmierzcha ma się do snu

życie marne biedne ale wieczne
słowa na pożegnanie bez nadmiaru życzeń
co ma być to będzie
obyś wrócił po kolędzie

smutny obraz za szkłem
w kieliszku w kilku kroplach na dnie zamykam rozdział
zanurzam palec sumuje kilka dat
kreski wyryte w futrynie
już czas
zakręcam krótkim łykiem
marszczę w grymasie twarz

jutro nie nadejdzie
kilka zmian w życiorysie
tęsknoty po kieszeniach monet brak
w oknie stróż straszy noc

urywa się film znikł prysł jak wyprysk
budzę się w ramionach
jedynie co najlepsze zdarzy się
blisko ciebie być