na wierzchu

nabierz
trochę pokory
kłamstwa
zaniedbane tracą blask

na kolana sługo posążków
światło w duszy
blednie jak cień

na wierzch jak sen
wypływa sprawiedliwość

przegrani w bitwie
wygrywają życie

nie miejsce tracić czas
los do przodu
strąca słabych do lochu

na wierzchu skorupa jak twarz
w środku echo i pustka