domek nad brzegiem

zamknę oczy drzwi i okna
na progu usiądę obok

rozpocznę rozmowę

w zapachu jaśminu
dzwonków brzęk studzi symfonia ptaków
z wiankiem na głowie ładnie
przytulę jak we śnie
skinieniem rozpalę płomień nadziei

knieje zielenieją
brzegiem jeziora sunie mgła jak na policzkach łzy
w objęciach szumi wiatr zamykam w dłoniach

łódź nie odpływa chyba kocha
z dala od brzegu
tęsknota ściska serce jak banknot w dłoni

domek nad brzegiem ostoją
schronieniem dla strapionej duszy