rozmowa z czasem

dokąd tak śpieszysz
nie zamieniaj słodkich chwil
w przemijanie

pozwól nacieszyć się
głębią chabrowych oczu
płonącą obietnicą
dzikich rozkoszy

wczytać się w usta
nabrzmiałe pożądaniem
odgadnąć prośby
zawarte w drżeniu

w opuszkach palców
zakodować ich kształt
miękkość wilgoć

zrozumieć mowę skóry
zapisaną w jej smaku
nakarmić zmysły
zapachem namiętności

zanurzyć się w gorącym łonie
by umrzeć i odrodzić się na nowo

więc nie goń - proszę
bądź choć raz
człowiekiem