powroty

stoję zagubiony
wpatrzony w ołtarz
przykryty obojętnością

słowa spływają
niczym deszcz po ortalionie
znikając w kałużach zapomnienia
święci spoglądają
niewidzącym wzrokiem

Chrystus sam kontempluje
swoją mękę
twarze na obrazach
rozpływają się
w ironicznym uśmiechu

skrzydła aniołów
postrzępione
niczym moje myśli

spoglądam na rzeźbę
wyciągnięty palec
kościstej dłoni
zagłębia się w serce
dotykając pustki

moja prośba o natchnienie
powraca ciszą
zostałem sam
by odnaleźć siebie

nagle kościołem wstrząsa
chóralny śpiew

hymn do cecylii

budzi duszę
słyszę niebiańskie głosy

znowu jesteś ze mną