Powrót w Noc Świętojańską

znów jestem tu
gdzie dęby stale zachwycają
swoim majestatem
smukłe brzozy kojarzą się z niewinnością

a wierzby nadal z nostalgią
przyglądają się uciekającej rzece
zanurzając w niej ramiona
wchłaniają wspomnienia odległych krajobrazów


świerki jak dawniej pachną żywicą
zastygłe krople jak łzy aniołów
jeszcze nie spłynęły na ziemię
zawieszone między wczoraj i dziś

czas stanął w miejscu

swój godowy taniec odbywają świetliki
niczym wróżki rzucają urok i znikają
wielki wóz mruga figlarnie
posrebrzając twarz przytulonej do mnie żony

wciąż jesteśmy przyjaciółmi
z nadzieją rozglądamy się za kwiatem paproci


24-30 VI 2014