odjechałaś

tylko pocałunek
błądzi po wilgotnych wargach
niczym puch unoszony wiatrem

ręce bezradnie
poruszają palcami
w poszukiwaniu twoich dłoni

słońce skryło się
za zasłoną rozczarowania

to nie pożegnanie
orkiestra nadal będzie grała

lecz serce nie rozumie
wyrywa się z piersi
chcąc lecieć za tobą

pojawiasz się jak burza
wypełniając atmosferę
dziką namiętnością

w ekstazie szaleństwa i pożądania
łamiesz wszelkie zasady
usuwając je jak chwasty z ogrodu

rzucasz wyzwanie losowi
trzymając w garści każdą chwilę
wyciskasz ją co do kropelki
spijając nektar

później znikasz
pozostawiając zapach tęsknoty
na długopisie kartce ubraniu

na długich dniach bez ciebie