nocne medytacje

odchodzą tysiącami
na granatowym niebie
nie odróżnisz ich od gwiazd

zagubione - a między nimi Piotr
oddzielający ziarno od plew
odrzucone spadają
pozostawiając warkocze smutku

cóż je czeka
śmierć wciąż goniąca życie
a może czarna dziura
w której początek jest końcem
a koniec początkiem

zawieszone w próżni po sądny dzień
będą smakowały pustkę

nadciąga burza
błyskawice przebijają obłoki
niczym ogniste miecze

dobro i zło
pomiędzy człowiek
pionek na szachownicy

szach i mat
spadająca gwiazda spełnia życzenia