JAN PAWEŁ II - WSPOMNIENIE

Tak. Minął już jakiś czas,

Gdy Ciebie nie ma wśród nas.

Wybitny Polaku

Teraz zapewne

Urząd swój sprawujesz

W nowym gmachu,

Lecz bez murów, drzwi,

Czy dachu.

Bo ów gmach jest

Usytuowany wyżej niż

Najwyższy szczyt górski.

Ziemski.



I choć minęły te smutne chwile

Z odejściem Papieża związane,

Jego duch wciąż jest żyw.

I prędko nie zaginie.

Pozostanie na długo

Między tymi, którzy

Znali i podziwiali

Tego wspaniałego człowieka.

Czyny i dobroć Papieża

Nie pozostaną bez echa.



Janie Pawle II!

Choć tron Piotrowy

Na niebiański zmieniłeś,

To za życia swego

Bardzo się ludzkości przysłużyłeś.

Nie stroniłeś od wysiłków wszelakich

By oblicze świata odmienić.

Zaglądałeś do najdalszych Ziemi zakątków.

Zawsze dbałeś o to, by wszystko

Było w porządku.

By każdy okrycie, dach nad głową

I jedzenie miał zapewnione.

Odpędzałeś od ludzi cierpienie.

Orędowałeś o pokój i spokój.



Poprzez słowa swoje

Zaglądałeś w zakamarki

Serc i dusz ludzkich,

Bo w nim to

Dobro, bądź zło kiełkuje.



Wspominamy oto

W ten dzień zaduszny

Naszego Papieża,

Wielkiego człowieka.



Nie czyńmy wspomnień

Z nauki Jego,

Lecz by zmienić

Świat na lepsze

Naukę tą

W czyny zamieniajmy.



Starajmy się być lepsi

Dla siebie nawzajem,

By kiedyś byt ziemski

Stał się dla ludzkości

Doczesnym rajem.