Być

BYĆ

Żeby być trzeba żyć.

I choć czasem

Obecni jesteśmy,

To nie żyjemy,

Lecz ciągle niczym

Cienie przez życie mkniemy.

I mało je smakujemy.

Niekiedy ma to plusy swoje,

Gdyż życie różne potrawy serwuje.

Niekiedy w pamięć po wsze czasy

Zapadają i radości dodają.

Inne zaś niszczą ciało, umysł i duszę

Człowieka i są niczym jabłko zatrute.



Być i mądrze żyć.

Jest to sztuka niełatwa,

Ale również prywatna.

Każdy na bycie i życie odmienne

Przepisy stosuje.

Jedni wolą życie

Pikantniejsze, ostrzejsze,

Adrenaliną zakrapiane.

Są też tacy, którzy spokój i stabilizację

Nad rozrywkowość przedkładają.



Nie ma jednak sposobu jednolitego

Dla każdego uniwersalnego.

Czasem jednak trzeba wyjść

Z życia cienia

I ogrzać się w jego promieniach.

Bo bycie i życie

Przyjaciela mają wspólnego,

sprintera niedoścignionego,

co czasem się zowie.

On to szybko karty rozdaje.

Kto dziś młody,

Jutro starszym się staje.

Na nic się zdają próby

Tego gracza oszukania.

On i tak zawsze człowieka

Dogania.



A zatem chwilą żyć.

Być. Rozwinąć żagle,

Skrzydła swoje.

Zdobywać z rozsądkiem Świat.

Rozumu nie tracić,

Tylko go bogacić.

***

Być i żyć.

Żyć i być.

To jest krucha nić.