„Patrzaj! Oczy otwórz!”

Patrzaj! Oczy otwórz!
Świat pełen konwenansów

Uważaj! Wstań wreszcie!
Na baczność dla naszej
Zieleni
Naszej ojcowskiej i matczynej
Ziemi

co upadła podnieść się siłę miała
harda duchem, niesiona przez wieki,
a raczej przez ojców i przez matki nasze
nigdy sama – prócz dzisiaj – nie ostała

Teraz my – już nie starsi –
i nie oni
nasza blada i nie gorsza armia
masa dzieci tegoż wieku
stanąć chcieć powinna
w jej obliczu

Pamiątki
Łysej głowy
Odartej sukni
i Bladego Świtu