wśród kwitnących drzew

półtora kilometra od lata
w zenicie
rzuciłem kotwicę na krzyk samotności

szłaś szeptem na paluszkach
zwiewna taka
pozostawiając ciche aczkolwiek wyraźne
ślady na moim odczuwaniu

powiedziałem dobrze że jesteś

wtedy odeszłaś