u schyłku motyla

na szubienicy prawdy
ubierasz mnie w pętlę o skrzydłach

to historia z końcem
wszędzie smutne stagnacyjne kolory
rozpada się świat po niebo
boskie poranki odeszły

w zapomnienie

przyćmiony wiszę sam
i słucham muzyki
taka dumna odchodzisz głucha

wzajemność
nigdy nie była twoją mocną stroną

ku spaleniu nadziei
do słońca już tylko ćma