lekcja pokory

na rozstaju nóg
próbuje zrozumieć

znaczeniem nieprzebytej drogi
pozbawiony ścieżek idę w iluzję
pod zimowym kapeluszem
trzymając zieleń drzew
czaruję własne halucynacje
pożółkłe jeszcze jesienią

tylko w ogrodzie wiosna
tęsknota
i mały domek z kart
zbudowany z westchnień do edenu

walcząc z własnymi słabościami
patrzę w błękit
rozprawiam się ze słońcem
by zaślepiony azymut
nie stał się jedynie przemijaniem

już pokorny ale wciąż sobą
twojego kierunku uczę się od nowa