fascynacją

łakome cztery pory roku
za wszelką cenę
pożądaniem stemplują sygnaturę obietnicy


czasami też tak trzeba

naznaczony szeptem sonetu o miłości pragnę
ożywiam uśpione nadzieje

i kilka przyszłych chwil
by pocałunki nie śpiewały piosenek w samotności
a cisza nie kroczyła bezradnością

przytomny rykoszetem poranka
w zwierciadle rosy robię przystanek

kiedy moja prośba o nowe życie
to nie tylko deja vu
niwelując nietrwałe osiągnięcia
zasklepiam łuk na kochaniu

jesteś