Przed szereg

Buńczucznie, jakby zapobiegawczo że ktoś zaraz zacznie szczekać i gryźć – hm! Aż mi przyszedł do głowy klasyk Peji: I nie zmienia się nic, gdzie m.in. padają takie słowa, chyba adekwatne na tą okazję: „nie sięgam po więcej bo u...lą ręce”. Od trzeciej strofy podmiot liryczny lata już jak Ikar (uwaga na słońce i zawistnych krasnali) i werbalizuje wezwania Ody do młodości naszego wieszcza. Ok, wszystko dobrze byleby nie deptać stokrotek. A, i jeszcze jedno: konstrukcja tekstu działa całkiem sprawnie, powiedziałbym że to jego główna zaleta – i w tym upatruję ciekawych dokonań ze strony Autora, na przyszłość. Pozdrawiam tych, którzy latają pod szerokim niebem.

czasmi nie wszystko jest takie proste/mlodszy może ugodzić wyższego/ze złości popaść w skrajność/lecz prawdą jest gdy jest napisane jeden rozmiar dla wszystkich to nie pasuje na nikogo/jak ukryta wada nigdy nie pozostanie ukryta/mali zawsze są jak mrówki w grupie rosną/jak ujadają to wszystkie naraz/
a zasady zawsze określa ten co ma przestrzeń przed sobą a nie zloto w:)

popieram...:)