bezdech

od czasu uwięzienia w swoich rolach
wszystko powoli umierało

dusił się

przerażony jak zając
którego oślepiły reflektory
nadjeżdżającego samochodu
znał już wszystkie niuanse samotności
w domu pełnym ludzi

wyłoniła się z ciemności
idąc do niego pochłaniała ją
lśniąc jak najdroższy kamień

wziął ją z całej siły
jakie tkwiły w ciele
a ona wzięła jego
i oboje krzyczeli a potem
patrzyli na siebie

i byli zdziwieni