WIECZÓR

niebo spływa srebrnymi kroplami

w czerniejący labirynt lasu

ziemia dyszy letnim opalona słońcem

komar tłucze się przy uchu



ognisko polana trzaskają jak orzechy

gdzieś harmonijka brzmi staroświecko

tyle wieczorów w drodze szukajac

a teraz rozmawiamy co słowo bliżsi



lecz potem ktoś usiadł gdzie ty byłaś

zdawkową grzecznością mnie budzi

i wciąż ciebie znaleźć nie mogę

bo ty przy innym ognisku znów siedzisz