tylko prawda nas wyzwoli

zziajana chwila prawdy
nie zastała mnie na miejscu
twardy korzeń
wykarczowałem

rozejrzała się za mną tęsknie
spojrzenie zadrgało wątłą łzą
garb pleców
kuśtykał w ciemności

kiedy cierpliwość się dokołatała
do mojego bulgoczącego serca
tęskna wątła łza
zogniskowała prawdę przez ciemność

nie złamałem się
zabrałem ze sobą
wykarczowany twardy korzeń
nim wsparty
dokuśtykałem z powrotem

łza spotkała łzę
narodził się śmiech