Samotnie

Samotnie okrążyłem
świat wspomnień
swą łodzią
dającą nadzieję
na lepsze jutro
na lepszą przyszłość

Samotnie dopłynąłem
do końca
najpiękniejszych marzeń
tym samym
gasząc niepewność
ludzkiej natury

Samotnie wędrowałem
po ścieżkach
uśmiechu ironicznego
dając napotkanym
szczyptę nadziei
na możliwość poprawy

Samotnie biegałem
po bezdrożach
przezroczystej krainy
zwanej snem
dopadającym znienacka
wszystkich

Samotnie stanąłem
na szczycie
bladego imperium
zwanego umysłem