Bez tytułu

Ku uciesze cudacznej gawiedzi
Na scenie brązowa małpka siedzi
Skacze po scenie i pluje na ludzi
i salwy śmiechu tym zawsze wzbudzi

Jak gniazdo osami wypchane po brzegi
jeden ich umysł i jedno pragnienie
Puste i zimne ich zwarte szeregi
by znaleźć się na tej scenie

Przestały obchodzić ich dawne problemy
porzucili swe dawno kochane domeny
Za grosz mają psyche i pęd do miłości
anachroniczny jest zwrot ku wzniosłości

Cała wataha bez tożsamości
zrzuciła potencjał do nieświadomości

Karmią tym brakiem dzieci
i tak umierają ostatni poeci