Ona

mój dzbanek do kawy ma drugie dno :)

zbyt żarłoczne hi hi hi

samotność! Cóż po ludziach?

fusy się zalewa a nie podlewa...;-) pozdro

genialne . ;)

Moim skromnym zdaniem jest tak: siedzi Dżabba zatrunkowany w kawiarence, smętnie miesza fusy w filiżance, kac moralny pali, głowa pęka, drzwi do własnej chaty zamknięte, żona wkurzona, ,, Trzecia oskubała z kasy i zwiała. Rozczochrane karczochy na dnie dzbanka do kawy zostały. Ani tego jeść, ani pić. Podlać tylko, a potem płakać...samotność zagląda w oczy; ech życie. Świetny wiersz:)

o rozczochranym karczochu to jeszcze nie czytałam,bardzo oryginalna kombinacja :)

rano już jest - rozczochrany karczoch:) nostalgia to ona i smutek to on:) a podlewać trzeba żeby zatańczyły gracje:)

fakt fusy są bardzo wyobraźniotwórcze.ja je wylewam więc
nie mam czym wyobraźni karmić

fusy to tylko metafora heh:) lepione z niczego. z wyobraźni itd.pozdrawiam R.

a bo to widzisz yoko wiem co metafora więc w tym kontekście uwaga
Twa nabiera koloru fusów a ja kolory raczej jasne lubię.