***

wydawałoby się
spłacony dług

ułudą kazali żyć
spokojną

kiedyś wrócą

z powrotem wiążą się spektakle
oplutych dorobkiewiczów

bierzmy i pijmy z tego wszyscy
świat przelewa się niegodziwością

kielich zawsze pełny
zawsze gotowy

zemdli w upojeniu
jednak nie odtrąci

w garści potrafią zamknąć tysiące wyciągniętych dłoni

kiedyś przyjdzie
inny horyzont

jak w rękach dziecka
niestarannie się zakreśli

kiedyś nadejdzie świt
pochłonie mrok
cudzołożnej cielesności z niezaspokojonym duchem

w oczekiwaniu rodzą się wątpliwości
w miłości zapewnienie