Nicość

Dokonam aktu przestępczego,

sam siebie okradnę,

skatuję do nieprzytomności.

W więzieniu własnej duszy,

do którego trafię

spotkam sam siebie,

siebie innego,

zniewolonego metalowym spoiwem,

połączonego z nicością,

nicość sączącego przez słomkę,

zachłystującego się nicością,

do nicości dążącego,

dla którego nicość jest sensem

i bezsensem życia.