nadzieja

lubię stać pośród smukłych drzew
gdy deszcz wiosenny gra na liściach
wsłuchany w ich kojący szept
co w głębi duszy ma swą przystań

a one prężą się i drżą
łapiąc w zielone dłonie
życie co płynie z ciężkich chmur
i pląsa w ich koronie

kiedy zawieje ciepły wiatr
i słonko znów zaświeci
to otrząsają się jak psiak
radosne niczym dzieci

a potem je otula sen
i w ciszy lekko się kołysząc
nucą dziękczynną leśną pieśń
którą anieli tylko słyszą

dotykam wtedy białych brzóz
czując jak kwitnie życie
i wiem co znaczy słowo cud
to zapach drzew o świcie