Szkoda mi

Szkoda mi wielkich uczonych
Że siedzą i świat oglądają
Ale nie widzą nic
Zatwardziali się stają

Szkoda mi artystów
Bo napawając się pięknem
Nie dostrzegają rzeczywistości
I umierają z wiekiem

Szkoda mi prostych ludzi
Bo nie chcą wiedzieć
Wolą nie widzieć
Wolą w beznadziei trwać

Szkoda mi dzieci
Bo staną się jak inni
Uczą się szybko, niestety
I znikną ci biedni, niewinni

Szkoda mi siebie
I żal mnie przepełnia
Bo myślę i myślę
I nic się nie spełnia