Ławka

Stoi pośrodku mokrej jesieni
taka mała, drżąca i goła
obnażona z sekretów.
Odrapane ubóstwo
wystawione do wiatru.

Nieruchoma, milcząca.
Ukryta pośród drzew nie potrafi
przeskoczyć własnego cienia i
wyjść poza obszar swojej tęsknoty;
czeka.

Tylko łabędzie spokojnie płyną opodal
zdziwione, że jeszcze jest.