Pod osłoną nocy

w lesie o zmroku
liście tracą kolor
cienie drzew chylą się
złowieszczo do przodu

żaden szept nie zaburza
nieskończonej ciszy
umysł wiruje w ferworze
tysiąca neuronów

chodź dziecino
strzyga do snu ukołysze
zakrwawione łono
nikt twego krzyku nie usłyszy

zbłąkana duszyczko
próżne twe błagania
oddałaś swą duszę
w ręce szatana

nie przebudzisz się już
to nie sen lecz jawa
w mroku jaźni
na wieczność schwytana