O! Zawsze!

Zawsze
Słowo wielkie, choć często nieważkie.

Mieszka sobie to Zawsze
gdzieś między palcami,
w prawej lub lewej dłoni
i zdobi jasnym błękitem każdy dzień.

Zawsze, jak żaróweczka czasem,
rozświetla słońcem ciemne poranki,
w żółci jajecznicy pasuje do kawy.

Takie to Zawsze zwyczajne,
jak stałość wody w kranie
i ciepło łóżkowej kołdry.

Takie ważkie nieważkie,
niezauważalne Zawsze.