modlitwa

Boże, dałeś mi rozum, abym mógł postrzegać

urodę życia, głębię własnej świadomości,

by myśl mogła wzbijać się wciąż wyżej i dalej,

po krańce wszechświata...



A ja, tak w swoją własną drogę zapatrzony,

przemierzam przestrzeń z głową nisko pochyloną

i nie dostrzegam piękna, które roztoczyłeś

tak misternie wokół...



Przemierzam czas, dni się kończą, płyną lata,

w szarości ślepy mijam życie krok po kroku.



Daj moim myślom ciszę, której nie zagłuszy

skrzecząca zmora codzienności.

Zapal iskierkę w mojej duszy.



Boże,

proszę...!