polaryzacja

Niegdyś namiastka domu
z przyjaciółmi śmiechem i ciepłem

zionie pustką

drzewo wywrócone
a korzeń sterczy ku niebu
jak skarga

smutek przykrył biesiadny stół
nie ugnie się pod zastawą
i nie zabrzmi muzyka
tylko czarny kruk spogląda
na szary krajobraz

minęło
jak wszystko
nic nie uchowa się przed czasem
słowa rozlecą się w miriady kolorowych pyłków
a wiatr zdmuchnie resztki na ziemię

słońce zachodzi i tym razem
nie wróci
w upiornej czerwieni odchodzi
ostatni dzień

zimna czerń przytuli
ostatni raz