...i tęskni

tak noc za nocą trwa
jak zwiędły róży kwiat
wspomina tęsknie czasy
szczęśliwych minionych lat

wtem wiatr się zerwał ostry
wzburzona ciemna toń
a z mroku gęstego wyszła
wiotka blada dłoń

na palcu obrączka złota
upiornym blaskiem lśni
koronki białej skrawek
obudził dawne sny

smutek wiecznej udręki
uczucia złego kwiat
zdeptany roztrwoniony
zniszczonych marzeń świat

piękne naiwne diewczę
uwodził urokiem swym
rozognił serce niewinne
by posiąść piękność jej

lecz ślubny kobierzec pusty
panny młodej żal
na wieki utulona
w objęciach zimnych fal



Pozwalam sobie na zacytowanie utworu użytkownika Helen pt. "on wie...", który zainspirował mnie do napisania tego tekstu.

"
ciemno już jest na niebie
ziemia pachnie wilgocią
łąki w srebrnej kąpieli
falują z sierpem migocząc

cicho szumiąca rzeka
obmywa wytarte koryta
a brzegiem zaś anioł stoi
i taflę lekko dotyka

toż to ponury krajobraz
mgły nadbiegły do oczu
fale uniosły rzekę
łzy na ustach wnet poczuł

ciężkie westchnienia słychać
i smutne jego oblicze
jakby największym grzechem
było szczelnie okryte

i święci w niebie policzą
każdą wylaną kroplę
może nawet usłyszą gdy
tutaj samotnie mokniesz

lecz mrok już jest na niebie
i ziemia ciemno zasłana
a błonie lekko uśpione
powstaną dopiero z rana..
"